داستان من:

از همان کودکی، اشتیاقی سیری‌ناپذیر به «کشف کردن» در تار و پود وجودم ریشه داشت؛ شعله‌ای که هنوز هم در اعماق جانم زبانه می‌کشد. شاید این کنجکاویِ بی‌مرز، میراثِ داستان‌های ملی و محلی، طنینِ شاهنامه و قصص قرآنی بود که پدر و مادرم از نخستین روزها در گوشم زمزمه می‌کردند.
مادربزرگم (که یادش گرامی باد) وقتی خبر قبولی‌ام در رشته باستان‌شناسی را شنید، رازی را فاش کرد: «تو از همان نوزادی، در آغوشم مدام به سمت اشیاء قدیمی و عتیقه‌ها خیز برمی‌داشتی.» امروز تردید ندارم که این میل به کشفِ ناشناخته‌ها، از نخستین لحظه‌ی شکل‌گیری سلول‌هایم تا روزی که چشم از گیتی فروبندم، همسفرِ همیشگی من است.
نخستین رویای من برای آینده، فضانوردی بود. با دیدن مستند فرود آپولو بر ماه و نخستین گام‌های نیل آرمسترانگ، مسحورِ بی‌کرانگی آسمان شدم. اما از آنجا که سودایِ فضا در آن روزگار دور از دسترس می‌نمود، نگاهم از بلندای کهکشان به ژرفای اقیانوس چرخید. مستندهای اکتشاف در اعماق و جست‌وجوی بقایای کشتی‌های غرق‌شده‌ای چون «آندریا دوریا» و «تایتانیک»، فصل جدیدی در خیالم گشود.
هنوز آن صحنه‌ی جادویی را به یاد دارم: غواصی که در میان آهن‌پاره‌های سردِ اعماق اقیانوس، چنگالی کهن را یافت و با افتخار به دوربین نشان داد. آن چنگال ساده برای من نه یک ابزار، که کلیدی برای گشودنِ دریای روایت‌ها بود. و اینگونه بود که تصمیم گرفتم غواص شوم؛ غواصی که نه در پی ماهی‌ها، بلکه در جست‌وجوی تاریخِ غرق شده است.
خرداد ۱۳۷۶ بود؛ آخرین روزهای بهار. پدرم مجله‌ای برایم خرید که مسیر فکری‌ام را دگرگون کرد: «مجله دانستنی‌ها». مقاله‌ای درباره سپاه خشایارشا و نبرد با یونانیان، دریایی از ابهامات تاریخی را در ذهنم به پا کرد. مدام از خود می‌پرسیدم: «حقیقتِ این ماجراهای کهن چیست؟»در آخرین روزهای تابستان همان سال به خانه دختر عموی پدرم شریفه خانم رفتیم و فیلمی از سفر علیرضا پسرش به سرزمین فراعنه، ابهام را به اشتیاق بدل کرد؛ اهرام سه‌گانه، دره شاهان و معابد شکوهند مصر، ذهنم را میان تخت‌جمشید و قاهره به پرواز درآورد. اما پاسخِ نهایی نه در دوردست‌ها، که در خاکِ آشنای پارس منتظرم بود.بهار ۱۳۶۸ را به یاد می‌آورم؛ سفری خانوادگی به قلبِ تمدن ایران. شیراز، فیروزآباد، بیشاپور و پاسارگاد… اما لحظه‌ی طلایی زمانی فرا رسید که روبروی عظمتِ آرامگاه داریوش بزرگ در نقش رستم ایستادم. در آن لحظه، دلم ریخت؛ یا شاید بهتر است بگویم تمام وجودم در برابر آن شکوهِ صامت، فرو ریخت. همان‌جا، در برابرِ دیدگانِ نگران و مهربانِ پدر، مادر و برادرم، عهدی با خود بستم و گفتم: «این همان چیزی است که همیشه می‌خواستم؛ من یک باستان‌شناس خواهم شد.» و آن‌ها، از همان روز تا به امروز، بزرگترین حامیانِ من در این مسیرِ خطیر بودند.شگفتا که سهم من از پیشه‌ی رویاهایم، نه در اوج کهکشان‌ها بود و نه در ژرفای اقیانوس‌ها؛ سهم من بر روی همین خاکِ مقدس بود، بر روی همین سیاره سبزِ زندگانی. همین جذبه‌ی کشفِ ناشناخته‌ها بود که مرا واداشت آگاهانه، باستان‌شناسی را به رشته‌های پرطمطراقی چون حقوق و روان‌شناسی ترجیح دهم.هنوز سال اول دانشگاه تمام نشده بود که آگهیِ دوره‌های راهنمایان ایرانگردی در روزنامه همشهری، دریچه‌ی جدیدی به رویم گشود. گذرم به موسسه «ایفاچی‌کار» افتاد و با ثبت‌نام در آن دوره، پیوندی میان من و دنیای گردشگری شکل گرفت؛ پیوندی که از سال ۱۳۷۵ تا به امروز، تار و پودِ آینده و زندگی‌ حرفه‌ای مرا بافته است.سال ۱۳۷۷، موزه ملی ایران (ایران باستانِ آن روزها) شاهد نخستین گام‌های من در قامت یک راهنمای تور بود. حمایت‌های «فیروزه سپیدنامه» عزیز، مرا در این مسیر پخته‌تر کرد و هم‌زمان، حضور در پروژه‌های کاوش، پیوندِ نظری و عملی مرا با خاک و تاریخ مستحکم ساخت. در سال ۱۳۸۶ ردای خدمت در وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی را بر تن کردم و سال ۱۳۸۸، با اعتمادِ «خانم زهرا موسوی»، دریچه‌ی جدیدی به رویم گشوده شد: دنیای آموزگاری.
از آن پس، موسسات معتبری چون بهار ارتباطات، میراث جاویدان دیار پارسه، آوای میراث آریایی، آتالند، میربان، سیفیه، ارسباران، آوای طبیعت گلستان، نام آوران، بارانک، آوای جلب سیاحان به من اعتماد کردند. امروز، من با اشتیاق، دانشِ خود در زمینه‌های «میراث فرهنگی»، «شناسایی مسیرهای گردشگری»، «موزه گردانی» و «اصول تفسیر» را با کسانی سهم می‌کنم که چون من، دغدغه‌ی ایران را دارند.
در این سفرِ پرفرازونشیب، از کلاس‌های درسِ مدرسه تا تالارهای دانشگاه و راهروهای وزارتخانه، انسان‌های بزرگی بر من تأثیر گذاشتند. از «علی روشنایی» و «یونس محمدزاده» در راهنمایی تا اساتیدِ تکرارنشدنی‌ام در دانشگاه؛ بزرگانی چون دکتر فخری دانش‌پور پرور، دکتر محمد ذنوبی، زنده یاد دکتر رضا مستوفی‌فرد، زنده یاد دکتر مسعود آذرنوش و استادِ جان، «دکتر ژاله آموزگار».

و اما در این میان، سهمِ برادر و همکار عزیزم، زنده‌یاد «ابوالفضل عبیدی»، فراتر از واژه‌هاست؛ رفتنِ او بخشی از قلبم را برای همیشه با خود برد، اما یادش همواره چراغ راه من است.
با وجود تمام این فراز و فرودها، من بر عهدِ دیرینم استوار مانده‌ام. عهدِ من ساده اما عمیق است: «می‌آموزم و آنچه را آموخته‌ام به دیگران می‌سپارم؛ تا شاید به سهمِ خود، با بازخوانی روایت‌های این سرزمین، جهان را به جای بهتری برای زیستن بدل کنیم.»